facebook znanylekarz

Asertywność w osób z jąkaniem utrwalonym – młodzież i młodzi dorośli

Lubienie siebie to bycie świadomym realistycznego obrazu samego siebie, dobre traktowanie siebie, chęć wprowadzenia zmian w naszym myśleniu osobie, przekształcanie negatywnych nawyków w mówieniu o sobie, bycie w zgodzie ze sobą.

Możemy powiedzieć o sobie, że niewiele potrafię zrobić dobrze ,mam kłopot z wyrażaniem swoich myśli, nie potrafię zachować się w miejscu publicznym  bo „coś mnie blokuje”.

Ale przecież możemy zamienić te zdania na stwierdzenia: mam wiele mocnych stron, mam prawo do popełniania błędów, nie muszę być doskonały /doskonała ,może nie jestem wygadany, ale są osoby z którymi dobrze mi się rozmawia.

Trudno jest zmienić myślenie o sobie  zwłaszcza, że osobom z jąkaniem towarzyszy lęk, przed kompromitacją w miejscu publicznym  podczas podejmowania prób rozmowy na argumenty z płynnymi uczestnikami dyskusji.

Osoba z jąkaniem tak jak każda inna, ma prawo do przedstawienia swojej opinii niezależnie od tego, czy inni zgadzają się z jej zdaniem czy nie ;czy płynność mowy osoby podoba się komuś czy nie. Świadomość, że jest się w porządku mimo że niektórym osobom mogę się nie podobać Jest prawdą ale nie wartością która stanowi o mnie, która mnie określa.

Z czasem osobę z jąkaniem, zwłaszcza z utrwalonym wiele kosztuje aby jednak zabierać głos publicznie; to jest odwaga gdy trzeba wyrazić swoje zdanie nawet gdy się boję, że się zająknę, mam prawo być niedoskonały/niedoskonała, to jest zupełnie normalne że w momencie zdenerwowania tracę płynność.

Skuteczna terapia jąkania u osób dorosłych

Budowanie przymierza terapeutycznego

Tapie jąkania osób dorosłych opiera się na zbudowaniu przymierza terapeutycznego pomiędzy pacjentem a terapeutą logopedą. Wiązaniu utrwalonym takie jak występuje u osób dorosłych chodzi o to żeby znaleźć sposób strategię pewne zadania i elementy, które będą pacjentowi pomagać w określonych sytuacjach w jego codziennym życiu. Terapia może być skoncentrowana na jakimś celu, wtedy jeżeli
osoba dorosła z jąkaniem i logopeda zbudują pewien wspólny wspólny sposób rozwiązywania problemów.
Terapeuta w tym procesie nie jest osobą któr Terapeutaa ma wymyślać, cele jest raczej przewodnikiem który prowadzi do rozwiązania przez pacjenta swoich własnych problemów.

Dorosła osoba zwiększaniem wynikająca się oraz logo peta budują pewną perspektywę jak można poradzić sobie z utrwalonym jąkaniem i jego konsekwencjami w życiu c Terapeuta pomaga rozeznać możliwości i przestrzeń w której należy zmienić sposób komunikowania się więc schemat komunikacyjny utrwalony w jąkaniu przez lata. Często trzeba budować pewien poczucie własne wartości w określonych sytuacjach
pewną również umiejętność mówienia budowania i programowania wypowiedzi słownych ,tak aby były łatwe do wypowiedzenia czyli zastosowaniem pewnych technik wspomagających płynną mowę. Terapia musi być skrojona na miarę i potrzeby każdej osoby z jąkaniem.
Jąkanie u osób dorosłych jest możliwe do upłynnienia natomiast wymaga to dłuższej terapii.
Innym aspektem jest akceptacja własnej niepłynności; co nie znaczy że ma być to uznanie że z jąkaniem nic nie można zrobić.
Jeżeli zaakceptujemy pewną cechy którą jest jąkanie i jeżeli zidentyfikujemy emocje które, towarzyszą jąkaniu oraz myśli a także pewne zachowania wykluczające, będące konsekwencją myśli i emocji to będziemy gotowi do pracy.
Nie jest to łatwe ale możliwe.

ZAKOŃCZENIE TERAPII DZIECKA Z JĄKANIEM JEST DLA TERAPEUTY JAK ZAPACH WIOSNY =WIELKĄ RADOŚCIĄ

Oto kilka myśli Wiktora (7 lat):

•Do kolegów: jąkanie to nie choroba i nie przeszkadza mówić w szkole, w domu, w sklepie, na ulicy, na placu zabaw, w kinie, u lekarza, na stadionie i na imprezach u kolegów
•Pomaga mi jak mam czas na mówienie i jak nikt mi nie przerywa
•Nie wolno się śmiać z kogoś, kto się jąka, bo to może go zasmucić i doprowadzić do tego, że przestanie się odzywać
•Do nauczycieli: dzieci, które się jąkają potrzebują czasu, uprzedzenia, że będzie pytanie pod tablicą, recytacja wiersza albo czegoś co było do nauki na pamięć; dzieci z jąkaniem nie lubią przerywania, wchodzenia w słowo, mówienia za nie, dopowiadania – tak jak WSZYSTKIE INNE DZIECI

Konferencja Jubileuszowa z okazji X-lecia Szkoły SPDiM – Szkoła Psychoterapii Dzieci i Młodzieży pt. Nowe myśli, nowa praktyka w psychoterapii dzieci i młodzieży

W dniach 6 i 7 kwietnia 2024 roku miałam przyjemność uczestniczyć w Jubileuszowej Konferencji Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży zorganizowanej przez Laboratorium Psychoedukacji i Ośrodek Regeneracja, z partnerstwem wydawniczym Wydawnictwa PWN. Wydarzenie to odbyło się na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i zgromadziło liczne grono specjalistów z różnych zakątków Polski, co już samo w sobie stanowiło inspirujące doświadczenie.

Konferencja otworzyła przestrzeń do dyskusji na temat aktualnych zmian w świecie dzieci i młodzieży, wpływu tych przemian na ich życie oraz rodzinne i społeczne konteksty. Szczególnie interesujące były prezentacje dotyczące nowych symptomów zaburzeń pojawiających się u młodych osób, które stanowią wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne dla psychologów i psychoterapeutów.

Wśród prelegentów znaleźli się uznani specjaliści, tacy jak prof. Bogdan de Barbaro, Zofia Milska-Wrzosińska, prof. Irena Namysłowska, dr hab. Maciej Pilecki oraz prof. Tomasz Szlendak. Ich wystąpienia, pełne głębokich analiz i nowatorskich rozwiązań, podkreślały znaczenie ciągłego poszukiwania skuteczniejszych metod leczenia i wsparcia dla młodych pacjentów.

Niezwykle wartościowe okazały się sesje poświęcone najnowszym metodologiom w psychoterapii oraz narzędziom pomocowym, które są dostosowane do dynamicznie zmieniających się realiów zaburzeń psychicznych. Dyskusje po prezentacjach umożliwiły wymianę doświadczeń i poglądów, co było cennym uzupełnieniem formalnych wykładów.

Uczestnictwo w tej konferencji było nie tylko możliwością zdobycia aktualnej wiedzy, ale również inspiracją do dalszego rozwoju zawodowego i osobistego. Spotkanie z tak wieloma profesjonalistami zainteresowanymi psychoterapią dzieci i młodzieży było nieocenionym doświadczeniem, które z pewnością przyczyni się do mojej dalszej praktyki zawodowej.

 

  

 

Rola psychoterapii w terapii jąkania i niepłynności mowy

Jąkanie i niepłynność mowy to zaburzenia komunikacji, które mogą znacząco wpływać na jakość życia osób, które ich doświadczają. Chociaż często postrzegane głównie jako problemy związane z produkcją mowy, w rzeczywistości mają one również głębokie korzenie psychologiczne i emocjonalne. W związku z tym, psychoterapia odgrywa ważną rolę w kompleksowym podejściu do terapii tych zaburzeń. Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie, jak psychoterapia może wspierać osoby jąkające się i mające problemy z płynnością mowy, oraz jakie techniki terapeutyczne są najbardziej efektywne w takich przypadkach.

 

Zrozumienie jąkania i niepłynności mowy

Jąkanie jest zaburzeniem mowy, które charakteryzuje się powtarzaniem lub przedłużaniem dźwięków, sylab lub słów; niepłynnością; oraz napięciem mięśniowym podczas mówienia. Niepłynność mowy może również objawiać się w postaci zahamowań lub blokad, które uniemożliwiają płynne wypowiadanie myśli i rozpoczynanie wypowiedzi. Przyczyny tych zaburzeń są złożone i obejmują czynniki genetyczne, neurologiczne, a także psychologiczne.

 

Psychologiczne aspekty jąkania i niepłynności mowy

Osoby doświadczające jąkania lub niepłynności mowy często borykają się z negatywnymi emocjami, takimi jak lęk, wstyd, czy frustracja. Mogą one prowadzić do unikania sytuacji społecznych, co z kolei może wpływać na ich relacje, edukację i karierę zawodową. Właśnie tutaj psychoterapia może odgrywać kluczową rolę, pomagając osobom dotkniętym tymi zaburzeniami w radzeniu sobie z emocjami, budowaniu pewności siebie i poprawie umiejętności komunikacyjnych.

 

Psychoterapia stanowi nieodłączny element kompleksowego podejścia do leczenia jąkania i niepłynności mowy. Poprzez adresowanie psychologicznych i emocjonalnych aspektów tych zaburzeń, terapia może znacząco przyczynić się do poprawy jakości życia osób, które się z nimi zmagają. Ważne jest, aby pamiętać, że każda osoba jest inna i może wymagać indywidualnie dostosowanego podejścia terapeutycznego. Współpraca z wykwalifikowanym terapeutą, który ma doświadczenie w pracy z osobami doświadczającymi jąkania i niepłynności mowy, jest kluczowa dla osiągnięcia najlepszych wyników terapii.

„Dramat udanego dziecka”

Alice Miller w swojej pracy „Dramat udanego dziecka” porusza głęboko zakorzenioną potrzebę zrozumienia i akceptacji własnego „Ja”, która jest szczególnie istotna dla osób, które w dzieciństwie doświadczyły konieczności ukrywania swojej prawdziwej tożsamości przed światem, a nawet przed samymi sobą.

Miller zwraca uwagę na paradoks, z którym mierzą się osoby próbujące uwolnić się od ograniczeń narzuconych przez wczesne doświadczenia: chociaż dążenie do wolności jest naturalne i uzasadnione, pierwsze kroki w tym kierunku często wiążą się z odrodzeniem dawnych lęków, wstydu i uczucia bycia obnażonym. To właśnie w tej wrażliwej fazie, kiedy stare rany zostają ponownie otwarte, kluczowe staje się zrozumienie i przetworzenie doświadczeń z przeszłości w kontekście obecnych doświadczeń.

Proces ten wymaga odwagi, aby zmierzyć się z bolesnymi emocjami i zrozumieć ich źródło. Miller podkreśla, że bez tej wewnętrznej pracy, osoba może nieświadomie szukać relacji, które naśladują toksyczne wzorce z dzieciństwa, próbując „uczynić niemożliwe możliwym” – czyli uzyskać zrozumienie i akceptację od osób, które są niezdolne do empatii i wsparcia, podobnie jak niegdyś rodzice.

 

Zobaczmy poniższy fragment:

 

„Ludzie, którzy jako dzieci musieli skrywać swoje prawdziwe Ja przed innymi a nawet przed sobą, czują silne pragnienia zrzucenia z siebie ograniczeń, nawet jeżeli jest to początkowo związane z ogromnym lękiem. Pierwsze próby nie zawsze prowadzą do wolności. Często najpierw powracają lęki z dzieciństwa, a więc uczucia dręczącego wstydu i bolesnego obnażania się. (…). Kiedy lęki te zostaną doświadczone, zrozumiane w kontekście wcześniejszych sytuacji i dzięki temu wyjaśnione, widzimy jak bardzo były wówczas uzasadnione. Jeśli jednak zabraknie wewnętrznej pracy, pacjent niczym w lunatycznym transie z całą pewnością wyszuka sobie ludzi, którzy podobnie jak rodzice nie będą w stanie go zrozumieć. Skoncentruje wszystkie swoje wysiłki na próbach nawiązania z nimi porozumienia, pragnąc mimo wszystko uczynić niemożliwe możliwym.”

Alice Miller „Dramat udanego dziecka”

 

Zachęcam do zapoznania się z tą pozycją.

Jak relacje w rodzinie wpływają na dziecko

W rodzinie, która jest pierwszym i najważniejszym środowiskiem, w jakim rozwija się dziecko, emocje i
relacje między dorosłymi mają ogromny wpływ na młodego człowieka. Gdy w domu panuje napięcie, a
rodzice często się kłócą, nie pozostaje to bez wpływu na dzieci. Warto zauważyć, że jeżeli w rodzinie jest
nerwowo a rodzice się kłócą, dziecko również staje się nerwowe i niepewne, płaczliwe, a jego poczucie
bezpieczeństwa zostaje zaburzone.

Emocjonalne echo w domowym zaciszu

Dzieci są niczym emocjonalne echa swojego domowego środowiska. Wrażliwe na napięcia, konflikty i
sposób komunikacji między rodzicami, odbierają i wewnętrznie przetwarzają każdy sygnał, który do nich
dociera. W rodzinie, gdzie dominuje nerwowość i częste kłótnie, dziecko może czuć się zagubione i
niepewne. Jego naturalna reakcja to wzrost własnego napięcia emocjonalnego, co może objawiać się
płaczliwością, lękiem, a nawet agresją.

Zaburzone poczucie bezpieczeństwa

Podstawową potrzebą każdego dziecka jest poczucie bezpieczeństwa. W rodzinie, gdzie konflikty są na
porządku dziennym, to poczucie jest poważnie zagrożone. Dzieci, które nie czują się bezpiecznie w
swoim najbliższym otoczeniu, mogą mieć problemy z zaufaniem, budowaniem relacji i otwieraniem się
na świat. Ich rozwój emocjonalny i społeczny może być opóźniony lub zaburzony.

Wpływ na rozwój emocjonalny i społeczny

Dzieci wychowujące się w atmosferze napięć i konfliktów często przejmują modele zachowań
obserwowane w domu. Mogą mieć trudności z radzeniem sobie ze stresem, kontrolą emocji oraz
nawiązywaniem zdrowych relacji z rówieśnikami i dorosłymi. Taka sytuacja może prowadzić do
problemów w szkole, izolacji społecznej, a nawet depresji.

Jak rodzice mogą pomóc?

Komunikacja: Rodzice powinni pracować nad swoją komunikacją, starając się rozwiązywać konflikty w
sposób konstruktywny, bez podnoszenia głosu i w obecności dziecka.
Wsparcie emocjonalne: Ważne jest, aby rodzice zapewnili dziecku wsparcie emocjonalne, słuchali jego
obaw i uczuć, pokazując, że zawsze mogą na nich polegać.
Stabilność: Stworzenie stabilnego i przewidywalnego środowiska domowego, gdzie dziecko wie, czego
się spodziewać, pomaga w budowaniu poczucia bezpieczeństwa.
Edukacja emocjonalna: Ucząc dzieci, jak rozpoznawać i wyrażać swoje emocje w zdrowy sposób,
rodzice mogą pomóc im w lepszym radzeniu sobie z napięciami.

Relacje rodzica z dzieckiem

Relacje w rodzinie mają bezpośredni wpływ na rozwój emocjonalny i społeczny dziecka. W środowisku,
gdzie panuje nerwowość i częste kłótnie, dziecko może czuć się niepewne i zagubione. Pracując nad
poprawą komunikacji i zapewnieniem stabilnego środowiska, rodzice mogą znacząco przyczynić się do
lepszego rozwoju emocjonalnego swoich dzieci, budując ich poczucie bezpieczeństwa i zdolność do
radzenia sobie z trudnościami.
Niepłynność mowy a relacje w rodzinie
W kontekście niepłynności mowy, relacje rodzinne pełne napięć i konfliktów mogą znacząco wpłynąć na
dzieci, szczególnie te zmagające się z problemami takimi jak jąkanie. Stres emocjonalny wynikający z
niepewnego i napiętego środowiska domowego może nasilać objawy niepłynności mowy u dzieci. Ważne
jest, aby rodzice byli świadomi, że ich sposób komunikacji, zarówno między sobą, jak i z dzieckiem,
może mieć bezpośredni wpływ na zdolność dziecka do płynnego mówienia.

Zapewnienie stabilnego, spokojnego i wspierającego środowiska domowego jest kluczowe dla dzieci
zmagających się z niepłynnością mowy. Rodzice powinni dążyć do budowania otwartej i pozytywnej

komunikacji, gdzie dziecko może czuć się bezpiecznie wyrażając swoje myśli i emocje, bez obawy przed
krytyką czy negatywną oceną. Praktyki takie jak regularne, spokojne rozmowy, wsparcie emocjonalne i
zachęcanie do wyrażania uczuć mogą pomóc w zmniejszeniu lęku komunikacyjnego i poprawie
płynności mowy.

Podsumowując, harmonijne relacje w rodzinie i pozytywne środowisko domowe odgrywają kluczową rolę
w wsparciu dzieci zmagających się z niepłynnością mowy. Poprzez redukcję stresu emocjonalnego i
konfliktów, rodzice mogą przyczynić się do lepszego samopoczucia swoich dzieci i zmniejszenia
problemów z płynnością mowy, wspierając ich w budowaniu pewności siebie i umiejętności
komunikacyjnych.

Wpływ Separacji od Rodziców na Rozwój Emocjonalny Dzieci

Wprowadzenie do Badania Zaburzeń Więzi

Rene Spitz i Kathrine Wolf po drugiej wojnie światowej prowadzili obserwację około 100 niemowląt samotnych matek. Dzieci te, aż do ukończenia 6-8 miesięcy, znajdowały się pod opieką własnych matek. Następnie, w wyniku niesprzyjających okoliczności, nastąpiła separacja trwająca nieprzerwanie przez 3 miesiące, podczas których dzieci nie widywały swoich matek lub widywały je bardzo rzadko, najczęściej raz w tygodniu.

Międzynarodowy Kontekst Badań nad Zaburzeniami Więzi

W Polsce, badania o zachowaniu dzieci w szpitalach prowadzone były przez Olechnowicz i Bielicką (1963).
We Francji, Jenny Aubry (1955) i jej współpracownicy obserwowali grupę małych dzieci (ok. 2 roku życia) w całodobowych żłobkach.
Charakterystyka Badanych Grup Dzieci
Dzieci będące obiektami rozmaitych obserwacji cechowała duża różnorodność: były w różnym wieku, pochodziły z rozmaitych rodzin, przebywały w różnych instytucjach, gdzie otaczano je bardzo zróżnicowaną opieką. Również długość czasu, jaką spędzały z dala od domu, była różna.

Jednolite Ustalenia z Różnorodnych Badań

Pomimo wszystkich tych różnic i pomimo z jedno odmiennego zawodowego przygotowania i oczekiwań obserwatorów, mamy do czynienia jednakowymi ustaleniami pochodzącymi z tych badań.

Typowe Reakcje Dzieci na Separację

Dzieci po ukończeniu 6 miesięcy, które znajdowały się w sytuacji separacji od matki, przejawiały tendencję do reagowania w pewien typowy sposób.

Fazy Reakcji Dzieci na Separację

  • Faza Protestu
    Pierwsza faza – protestu, może rozpoczynać się natychmiast lub występować z opóźnieniem; trwała ona od kilku godzin do tygodnia albo i dłużej. W fazie protestu, małe dziecko wydawało się pozostać w stanie przedłużonego stresu z powodu utraty matki; usiłowało ją odzyskać, w pełni angażując wszelkie środki – często głośno płakało, potrząsało łóżeczkiem; rzucało zabawkami. Reagowało na każdy dźwięk, wypatrując wszystkiego, co może okazać się matką. Całe zachowanie sugerowało przeświadczenie, że wierzyło, iż mama powróci. Międzyczasie odrzucało wszystkie alternatywne figury oferujące zastąpienie matki.
  • Faza Rozpaczy
    W fazie rozpaczy, która następowała po proteście, zainteresowanie zaginioną matką wciąż było widoczne, choć w zachowaniu dziecka widać było narastającą bezradność. Aktywność fizyczna osłabła lub ustawała; dziecko zaczynało płakać w sposób jednostajny lub przerywany, było wycofane i bierne; nie domagało się niczego od ludzi w swoim otoczeniu i sprawiało wrażenie, jakby znajdowało się w stanie głębokiego żalu.
  • Faza Odłączenia
    W fazie odłączenia, dziecko nie odrzucało już opiekunek, akceptowało ich opiekę oraz przynoszone przez nie pożywienie i zabawki; nawet się uśmiechało i zachowywało całkiem poprawnie. Niektórym obserwatorom ta odmiana wydała się zadowalająca. Gdy jednak w odwiedziny przyszła matka, można było zauważyć, że nie wszystko wyglądało tak, jak powinno. W zachowaniu dziecka uderzał brak zainteresowania charakterystycznego dla silnej więzi z matką, dziecko robiło wrażenie, jakby ją ledwie znało; nie przytulało się do niej, nie przywierało z całej siły, odwracało się i wyglądało, jakby utraciło nią wszelkie zainteresowanie.

Długoterminowe Skutki Separacji

Jeżeli rozłąka z matką przedłużała się, to przelotnie dziecko przywiązywało się do kolejnych opiekunek, pielęgniarek, figur zastępujących matkę. Z czasem przestało przywiązywać się do kogokolwiek. Głównie dziecko koncentrowało się na sobie i zamiast kierować swoje pragnienia i uczucia ku ludziom, stawało się zaabsorbowane przedmiotami materialnymi, takimi jak słodycze, zabawki, jedzenie. Dziecko, które doszło do tego stadium, nie martwiło się już, kiedy zmieniały się lub odchodziły opiekunki, zaprzestało okazywania uczucia, gdy w dniu jego odwiedzin pojawiali się a potem znikali jego rodzice. Dla nich z kolei bolesne było uświadomienie sobie, że choć dziecko okazywało żywe zainteresowanie przyniesionymi przez nich prezentami, niewiele interesowało się nim jako ludźmi.

 

Znaczenie Więzi i Skutki Jej Zaburzeń

Zachowanie to określa się jako wycofanie lub odłączenie, czyli zaprzeczenie przywiązania. Im bardziej izolowane jest dziecko od matki, od rodziców, tym bardziej jest ono skazane na przedłużony stres.

Zawód Logopedy: Wielowymiarowe Podejście do Komunikacji


Zawód Logopedy: Wielowymiarowe Podejście do Komunikacji

Wprowadzenie do Logopedii

Logopedia to fascynująca dziedzina, która skupia się na diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń mowy i języka. Logopedzi pracują z osobami w każdym wieku, od niemowląt po osoby starsze, pomagając im w przezwyciężaniu trudności w komunikacji. Zawód ten wymaga nie tylko głębokiej wiedzy teoretycznej, ale także empatii, cierpliwości i umiejętności dostosowania metod terapeutycznych do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Specjalizacje w Logopedii

Logopedia jest dziedziną, która oferuje szerokie spektrum specjalizacji. Wiele logopedów decyduje się na dalsze kształcenie i rozwijanie umiejętności w określonych obszarach. Specjalizacje te obejmują między innymi:

  • Terapia zaburzeń mowy u dzieci,
  • Rehabilitacja mowy po udarach mózgu,
  • Terapia głosu i zaburzeń artykulacji,
  • Terapia niepłynności mowy, takich jak jąkanie.

Każda z tych specjalizacji wymaga szczegółowej wiedzy i umiejętności, aby skutecznie wspierać pacjentów w ich indywidualnych potrzebach.

Moja Specjalizacja: Niepłynność Mowy

Jako logopeda, wybrałam specjalizację w zakresie niepłynności mowy. Ta dziedzina skupia się na pomocy osobom, które doświadczają trudności z płynnością i rytmiką mowy, takich jak jąkanie. Praca w tej specjalizacji wymaga nie tylko dogłębnej wiedzy teoretycznej, ale także umiejętności budowania zaufania i otwartości z pacjentami, co jest kluczowe w skutecznym leczeniu.

Rozwój Zawodowy: Kształcenie Jako Psychoterapeuta

Rozumiejąc, jak ważne jest holistyczne podejście do leczenia zaburzeń mowy, ponad rok temu rozpoczęłam kształcenie jako psychoterapeuta. Ta dodatkowa wiedza pozwala mi na dogłębniejszą analizę stanu emocjonalnego i psychicznego moich pacjentów. Zrozumienie psychologicznych aspektów, które mogą wpływać na zaburzenia mowy, jest nieocenione w diagnozowaniu przyczyn problemów i szybszym znajdowaniu skutecznych rozwiązań.

Zawód logopedy to nie tylko praca z mową i językiem. To także ciągły rozwój i poszerzanie kompetencji, aby móc lepiej służyć pacjentom. Specjalizacja w niepłynności mowy oraz kształcenie w zakresie psychoterapii umożliwiają mi kompleksowe podejście do każdego przypadku, co przekłada się na efektywniejszą pomoc dla osób zmagających się z zaburzeniami komunikacji. Logopedia to zawód, który łączy naukę, empatię i ciągłe dążenie do doskonalenia – wszystko to w celu przywrócenia i ulepszania najważniejszej ludzkiej umiejętności: zdolności do komunikowania się.